Ο Μπράιαν Φέρι επιστρέφει στη λάμψη Πολλοί και σημαντικοί μουσικοί συμμετέχουν στο νέο άλμπουμ του δανδή της ροκ, το πιο ενδιαφέρον του εδώ και μια δεκαετία

Από τη λουσάτη γκλαπ-ποπ της δεκαετίας του ΄80 ως τις διασκευές τραγουδιών του ΄40 και το άλμπουμ-φόρο τιμής στον Μπομπ Ντίλαν, σε όλη τη διάρκεια της σόλο καριέρας του ο Μπράιαν Φέρι έχει ηχογραφήσει... κάτι για τον καθένα. Ο αγγλος δανδής της ροκ όμως παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένος με τραγούδια, τόσο από την εποχή των Roxy Μusic όσο και από την προσωπική του πορεία, που ταιριάζουν γάντι σε κοκτέιλ πάρτι και φέρνουν στον νου καλοντυμένους άντρες με ένα κοκτέιλ στο χέρι, μπλαζέ ύφος και συνοδευόμενους από φιλήδονα θηλυκά. Αυτήν ακριβώς την εικόνα επιχειρεί να «αναβιώσει» σήμερα, στα 65 χρόνια του, με το πιο ενδιαφέρον, ίσως, άλμπουμ που έχει ηχογραφήσει την τελευταία δεκαετία.

Ο τίτλος του είναι «Οlympia» και για την ολοκλήρωσή του πέρασαν από το στούντιο μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα ονόματα της ποπ και ροκ σκηνής. Το σημαντικότερο είναι ότι συνεργάζεται με όλα τα μέλη των Roxy Μusic και με τον «δύσκολο» Μπράιαν Ινο, αφού αρχικώς τα τραγούδια προορίζονταν για το νέο άλμπουμ του γκρουπ, ύστερα από τρεις ολόκληρες δεκαετίες. Τελικώς αποφασίστηκε να κυκλοφορήσουν ως σόλο δουλειά του Φέρι. Και οι υψηλοί καλεσμένοι άρχισαν να παρελαύνουν ο ένας μετά τον άλλον. Ο Νάιλ Ρότζερς των Chic και ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ των Ρink Floyd έπαιξαν κιθάρες και βοήθησαν στην παραγωγή. Ο μπασίστας και συνεργάτης, παλαιότερα, του Μάιλς

Με τον νέο του δίσκο ο 65άρης Μπράιαν Φέρι επιχειρεί να αναβιώσει την εικόνα του δανδή της ροκ

Ντέιβις, Μάρκους Μίλερ, έπαιξε μπάσο, όπως και ο Μάνι των Stone Roses αλλά και ο Flea των Red Ηot Chili Ρeppers, ενώ σε κάποια κομμάτια συμμετείχε ο Τζόνι Γκρίνγουντ, κιθαρίσταςτων Radiohead. Τέλος, δύο από τα σπουδαιότερα χορευτικά συγκροτήματα των τελευταίων χρόνων, οι Groove Αrmanda και οι Scissor Sisters, έγραψαν ειδικά γι΄ αυτόν τραγούδια- τα οποία και περιμένουμε με ανυπομονησία να ακούσουμε.

Δύο από τις εκπλήξεις του άλμπουμ αναμένεται να είναι οι διασκευές στο «Song Τo Τhe Siren» του Τιμ Μπάκλεϊ και στο «Νo Face, Νo Fame, Νo Νumber» των Τraffic, ενώ ως πρώτο σινγκλ επιλέχθηκε το «Υou Can Dance», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 9 Αυγούστου. Οσο για το βιντεοκλίπ, γυρισμένο στο περίφημο Wilton΄s Μusic Ηall του Λονδίνου, προβάλλεται στο προσωπικό σάιτ του καλλιτέχνη. Απολιτικός... και πολιτικοποιημένος
Ο Φέρι, τη μια δηλώνει ότι δεν θέλει να έχει καμία σχέση με την πολιτική και την άλλη ότι ο Κάμερον, τον οποίο γνωρίζει προσωπικώς, είναι η μοναδική λύση για τη Βρετανία, αφού οι Εργατικοί τα έχουν κάνει χάλια. Το 2007, πάλι, κάποιες δηλώσεις του για τα έργα τέχνης της κινηματογραφίστριας Λένι Ρίφενσταλ και του αρχιτέκτονα Αλμπερτ Σπέερ είχαν εκληφθεί ως εκδήλωση θαυμασμού για τη ναζιστική ιδεολογία. Λίγο αργότερα, προσπάθησε να τα μαζέψει λέγοντας ότι ο θαυμασμός του αφορά αποκλειστικά την καλλιτεχνική διάσταση των έργων.

Ο άντρας που αγάπησε τα σούπερ μόντελ

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο Μπράιαν Φέρι είχε σχέσεις με μερικές από τις πιο όμορφες (και διάσημες) γυναίκες. Την Αμάντα Λιρ, ερωμένη τότε του Σαλβαδόρ Νταλί , τη γνώρισε τo 1973, όταν πόζαρε δίπλα σε μία μαύρη λεοπάρδαλη για το εξώφυλλο του άλμπουμ των Roxy Μusic «For Υour Ρleasure». Υστερα από μια τρικυμιώδη σχέση, τον άφησε για τον Ντέιβιντ Μπάουι. Επίσης, για τις ανάγκες ενός εξωφύλλου, του άλμπουμ «Siren» (1975- φωτογραφία) συγκεκριμένα, πόζαρε ένα από τα πιο διάσημα μοντέλα όλων των εποχών, η Τζέρι Χολ. Η σχέση τους ξεκίνησε όταν εκείνη πήγε σπίτι του προκειμένου να αφαιρέσει την μπογιά με την οποία είχε καλύψει το σώμα της ώστε να μοιάζει με γοργόνα. Ο τρίτος άνθρωπος που θα κατέστρεφε τη σχέση τους δύο χρόνια αργότερα, δεν ήταν άλλος από τον Μικ Τζάγκερ. Λέγεται ότι ο Φέρι δεν την ξεπέρασε ποτέ, ενώ το τραγούδι «Κiss Αnd Τell» το έγραψε ως απάντηση στο βιβλίο της Χολ που μιλούσε γι΄ αυτόν. Η μακροβιότερη σχέση του, πάντως, ήταν εκείνη με τη σύζυγό του Λούσι Χέλμορ, μοντέλο του Λακρουά και μούσα του φωτογράφου Ρόμπερτ Μέιπλθορπ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά και χώρισαν το 2003. Τη σκυτάλη πήρε η κατά 35 χρόνια μικρότερή του Κέιτι Τέρνερ, με την οποία εξακολουθεί να διατηρεί σχέση- παρά το... σύντομο διάλειμμά του με τη Λέιντι Εμιλι Κόμπτον.

Η σκοτεινή υπόθεση του Μιχαήλ Πλέτνιεφ Ο διάσημος ρώσος πιανίστας και μαέστρος αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης 20 ετών για παιδεραστία

H είδηση της σύλληψης του διάσημου ρώσου πιανίστα και μαέστρου Μιχαήλ Πλέτνιεφ με την κατηγορία της παιδεραστίας συγκλόνισε προ ημερών την παγκόσμια μουσική κοινότητα. Ο 53χρονος Πλέτνιεφ συνελήφθη στην Ταϊλάνδη έπειτα από καταγγελίες ότι βίασε ένα δεκατετράχρονο αγόρι στην παραθεριστική πόλη Παπάγια, όπου ο ίδιος διατηρεί πολυτελή κατοικία ενώ δραστηριοποιείται και επιχειρηματικά. Ο Πλέτνιεφ αντέδρασε με ψυχραιμία: αρνήθηκε όσα του προσάπτουν ενώ ουδόλως κρύφτηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης- αντιθέτως, προέβη με προθυμία σε δηλώσεις. Σε περίπτωση πάντως που οι κατηγορίες επιβεβαιωθούν, ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης ως και 20 ετών συν ένα ιλιγγιώδες χρηματικό πρόστιμο.

Από τις 6 Ιουλίου και μετά, οπότε έγινε γνωστό, το θέμα απασχολεί σταθερά τις σελίδες του διεθνούς Τύπου. Παρά το σκάνδαλο που ξέσπασε, τις περασμένες ημέρες επετράπη στον Πλέτνιεφ να εγκαταλείψει την Ταϊλάνδη προκειμένου να δώσει συναυλία στην πΓΔΜ, με την υποχρέωση να δίνει το «παρών» στις αστυνομικές αρχές της Παπάγια- πόλη διάσημη για την έντονη νυχτερινή ζωή, τη δράση συμμοριών, την παιδική πορνεία αλλά και την αστυνομική διαφθορά, ενώ αποτελεί και πόλο έλξης ρώσων τουριστών- κάθε δώδεκα ημέρες. Τελευταίο επεισόδιο στο «σίριαλ», η ακύρωση της βίζας του Πλέτνιεφ από τις ταϊλανδέζικες αρμόδιες υπηρεσίες, κάτι που, σύμφωνα με εκτιμήσεις, σημαίνει ότι αντιμετωπίζει ισχυρό ενδεχόμενο απέλασης, ακόμη και αν οι εναντίον του κατηγορίες καταρριφθούν.

Ωστόσο, δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο κατά πόσο οι δικαστικές εκκρεμότητες του μαέστρου θα επηρεάσουν τα σχέδιά του να ταξιδέψει. Ο ίδιος έκανε γνωστή την επιθυμία του να μεταβεί τις επόμενες ημέρες στη Ρωσία για τα γενέθλια της μητέρας του. Να σημειωθεί ότι η σύλληψη του Πλέτνιεφ έγινε την ώρα που δειπνούσε σε εστιατόριο της Παπάγια, ύστερα από καταγγελία ενός ντόπιου ο οποίος επίσης εμπλέκεται σε δίκτυο παιδικής πορνείας και στο σπίτι του ανακαλύφθηκαν φωτογραφίες ανηλίκων με διάφορους επιφανείς τουρίστες. Υψηλές διασυνδέσεις
Γεννημένος τον Απρίλιο του 1957 στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ενωση, ο Πλέτνιεφ άντλησε τις πρώτες μουσικές επιρροές του από τους γονείς του: ο πατέρας του δίδασκε ακορντεόν και η μητέρα του πιάνο. Σπούδασε στο Ωδείο της Μόσχας και γρήγορα κατάφερε να διακριθεί. Το 1988 προσεκλήθη να δώσει μια συναυλία στο περιθώριο κάποιας συνόδου κορυφής στην Ουάσιγκτον. Εκεί γνώρισε τον τελευταίο ηγέτη της Σοβιετικής Ενωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Χάρη στη φιλία και την υποστήριξή του κατόρθωσε να ιδρύσει το 1990 την Εθνική Ορχήστρα της Ρωσίας, το πρώτο ανεξάρτητο από κυβερνητική υποστήριξη συμφωνικό σύνολο στη χώρα μετά το 1917. Τιμημένος με Grammy το 2005, σήμερα είναι μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ για τον πολιτισμό και τις τέχνες.

Η δεύτερη «Δίκη» του Κάφκα γίνεται στο Ισραήλ Δικαστική διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα αδημοσίευτων έργων του τσέχου συγγραφέα

Κορυφώνεται αυτές τις ημέρες η δικαστική διαμάχη σε ισραηλινό δικαστήριο, το οποίο καλείται να αποφασίσει σε ποιον ανήκουν τα δικαιώματα για μια σειρά αδημοσίευτα έργα του Φραντς Κάφκα, που παρέμεναν στο σκοτάδι για περισσότερα από 40 χρόνια. Θεωρείται ότι τα πολύτιμα αυτά χειρόγραφα περιλαμβάνουν, εκτός από αλληλογραφία μεταξύ του τσέχου συγγραφέα και του μέντορά του Μαξ Μπροντ, και κάποια μυθιστορήματα που θα μπορούσαν να σταθούν επάξια δίπλα σε αριστουργήματά του όπως η «Δίκη» και η «Μεταμόρφωση».

Λίγο πριν από τον θάνατό του, όταν ο εβραϊκής καταγωγής συγγραφέας δεν ήταν ευρέως γνωστός, εμπιστεύθηκε όλα τα κείμενά του στον στενό του φίλο Μαξ Μπροντ, επιμένοντας ότι έπρεπε να τα καταστρέψει όλα χωρίς να τα διαβάσει. Για καλή μας τύχη ο Μπροντ αθέτησε την υπόσχεσή του, χαρίζοντας στην παγκόσμια λογοτεχνία δύο κορυφαία έργα. Ενώ ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία το 1938, ο Μπροντ πέταξε στο Ισραήλ στριμώχνοντας τα καφκικά πονήματα σε μια βαλίτσα.

Μετά τον θάνατό του (1968), τα κείμενα αυτά πέρασαν στα χέρια της Εστερ Χόφε, η οποία ήταν γραμματέας και ερωμένη του, όπως φημολογούνταν. Μετά τον θάνατό της, οι κόρες της Εύα και Ρουθ δήλωσαν ότι ήταν οι νόμιμες κληρονόμοι και ότι σκόπευαν να πουλήσουν το πολύτιμο περιεχόμενο της βαλίτσας στο Γερμανικό Λογοτεχνικό Αρχείο. Η δήλωση αυτή εξαγρίωσε την ισραηλινή κοινότητα, η οποία θεωρεί τα χειρόγραφα του Κάφκα μέρος της εθνικής της κληρονομιάς. Μία νέα δίκη αρχίζει λοιπόν για τον Κάφκα...

Θριαµβευτική επιστροφή στην αρένα του Κολοσσαίου

Νικήτριες στην αρένα του Κολοσσαίου επέστρεψαν 337 αρχαιότητες µοναδικά έργα τέχνης που είχαν πέσει θύµατα αρχαιοκαπηλίας και κατάφεραν χάρη στον ιταλικό αγώνα κατά του παράνοµου εµπορίου να επαναπατρισθούν. Περίτεχνα αγγεία κυρίως κρατήρες και κάνθαροι (αγγεία πόσης)  χάλκινα εργαλεία και δεκάδες ακόµη ευρήµατα εκτέθηκαν την Παρασκευή στο µνηµείο-σύµβολο της Ρώµης. Η αξία τους εκτιµάται περίπου στα 15 εκατ. ευρώ.

Ανάµεσα στους θησαυρούς που επαναπατρίστηκαν είναι και το περίφηµο µαρµάρινο άγαλµα της Αφροδίτης, ηλικίας 2.400 ετών, το οποίο είχε καταλήξει στις συλλογές του αµερικανικού Μουσείου Γκετί, µέσω της υπόδικης επιµελήτριάς του Μάριον Τρου και του εµπόρου Ρόµπιν Σάιµς που συνδέεται µε την υπόθεση της Σχοινούσας, στην τιµή ρεκόρ των 18 εκατ. δολαρίων.

Οι κλεµµένες αρχαιότητες επιστράφηκαν στην Ιταλία µόλις τον Ιούνιο ύστερα από δύο χρόνια εντατικών ερευνών, µέσω της Ελβετίας, εφόσον διαπιστώθηκε πως επρόκειτο για έργα τέχνης που είχαν εξαχθεί παράνοµα από το ιταλικό έδαφος και είχαν διοχετευθεί σε συλλογές και µουσεία του εξωτερικού. Αποτελούν δε ένα µικρό µόλις µέρος από τα 20.000 κοµµάτια που εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν στη Γενεύη, τα οποία και προέρχονται από όλο τον κόσµο. Οσο για τις ιταλικές αρχαιότητες προέρχονται κυρίως από τον Νότο, όπου και πρόκειται να επιστρέψουν µετά την έκθεσή τους στο Κολοσσαίο.

Τα δάκρυα, η Κούνεβα και ο χορός µιας 92χρονης

Ο «Χορός» των εκατό του «Προµηθέα στην Αθήνα» µε κορυφαία τη ραγισµένη φωνή της Κωνσταντίνας Κούνεβα δικαίωσε το Φεστιβάλ Αθηνών
Η γυναίκα φορούσε στο κεφάλι µια αρχαϊκή µάσκα. Το ιδιαίτερο ήταν πως το αριστερό κοµµάτι του προσώπου ήταν φαγωµένο  σαν το κεφάλι του αγάλµατος µιας θεάς που ένα κοµµάτι του συντρίφτηκε από  το µίσος κάποιου «χριστιανού» της εποχής.

Η γυναίκα ήρθε στο προσκήνιο. Και πήρε το µικρόφωνο που περνούσε από χέρι σε χέρι των εκατό συµπολιτών µας οι οποίοι σήκωσαν στους ώµους τους τον «Προµηθέα στην Αθήνα» των Rimini Ρrotokoll στο Ηρώδειο. Η φωνή ακούστηκε ηχογραφηµένη, µέσα από το λαχάνιασµα και το σφύριγµα της τραχειοστοµίας: «Είµαι η Κωνσταντίνα Κούνεβα». Σοκ. Παγώσαµε. Μετά ξέσπασε ένα δυνατό χειροκρότηµα από τους περίπου 3.000 θεατές. Χειροκρότηµα από τα σπλάχνα βγαλµένο. Από κάποιους µας ξέσπασε και ένα κλάµα. Κλάµα οργής. Ενάντια στα «άγνωστα» καθάρµατα που µισέρεψαν αυτό το πρόσωπο.

Κι αυτή τη φωνή. Γιατί θέλησε να πει την αλήθεια. Φωνή που ράγισε αλλά δεν σώπασε. Την αλήθεια συνεχίζει να λέει. Αποφασιστικά. Ανευ φόβου και πάθους. Και χωρίς δάκρυα εκείνη.

Η ηχογράφηση είχε γίνει εκ των προτέρων, την Κωνσταντίνα Κούνεβα «υποδυόταν» µία φίλη της η οποία ήταν σε συνεχή τηλεφωνική σύνδεση µαζί της ώστε η 47χρονη γυναίκα  η µάνα, που σπούδασε στην πατρίδα της τη Βουλγαρία αλλά αναγκάστηκε να έρθει στην Ελλάδα και να δουλεύει καθαρίστρια  να µπορεί να «απαντάει» στα ερωτήµατα στα οποία απαντούσαν στη συνέχεια διά της µετακίνησής τους κάτω από τα δύο επί σκηνής χειρόγραφα πλακάτ «Εγώ» και «Εγώ όχι» οι «ηθοποιοί» αυτού του θεατρικού «ντοκιµαντέρ». Που σκηνοθέτησαν η Χέλγκαρντ Χάουγκ και ο Ντάνιελ Βέτσελ µε την αποφασιστική βοήθεια των ελλήνων συνεργατών τους συνδέοντας την τραγωδία του Αισχύλου και τους ήρωές της µε τη σηµερινή πραγµατικότητα της Αθήνας.

Βέβαια τα δάκρυα είχαν αρχίσει να τρέχουν νωρίτερα  καθόλου µελό τα εναύσµατα... , πριν από την «εµφάνιση» της Κούνεβα. Η αυτοπαρουσίαση αυτού του αντιπροσωπευτικού δείγµατος του αθηναϊκού πληθυσµού  ένας ένας να παίρνει το µικρόφωνο  είχε πολλές εκπλήξεις και πολλές συγκινήσεις. Που πήγαζαν από ανθρώπους «σαν εµάς»  «είµαστε η Αθήνα». Από τον αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετροµελίδη ο οποίος για χρόνια σύρθηκε σε δίκες και φυλακές για την ιδεολογία του που δεν κατάφεραν να του τη συντρίψουνε έως τον αρχιτέκτονα ο οποίος υπερασπίστηκε το οικόπεδο της Χαριλάου Τρικούπη που κάτοικοι των Εξαρχείων το κάνανε παρκάκι. Από αστροφυσικό έως ταξιτζή. Από γιατρό νεφρολόγο έως ανθρώπους ταγµένους στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώµατα. Από µετανάστες  «νόµιµους» και «παράνοµους»  έως έναν σωφρονιστικό υπάλληλο και έναν ηθοποιό του «Θεάτρου Κωφών»  παρούσα επί σκηνής σε όλη την παράσταση µία µεταφράστρια στη νοηµατική. Από υπέροχα µωρά παιδάκια που ρωτούσανε από την αγκαλίτσα του µπαµπά «ποιος αγαπάει τη µαµά του;» έως τη γλυκύτατη κυρία Στέλλα Μαυρογιάννη, ετών 92, µε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, που έβαλε τα καλά της και ήρθε στο Ηρώδειο και στο τέλος πέταξε το µπαστούνι και χόρευε µαζί µε τους άλλους τους κύκλιους χορούς. Οι οποίοι κατέληξαν µε τους εκατό, πάνω στα σκαλιά του σκηνικού του Γκάυ Στεφάνου, να σχηµατίζουν τον βράχο του «Προµηθέα δεσµώτη».

Αλλά η κορυφαία στιγµή της βραδιάς ήρθε µετά την παράσταση, αφού είχαµε φύγει: όταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα ήρθε στο Ηρώδειο µε «το κόσµηµα στον λαιµό», όπως η ίδια χαρακτήρισε τον µηχανισµό της τραχειοστοµίας, και µε δυο γλαστράκια στα χέρια για τους δυο δηµιουργούς της παράστασης. Τα  άλλα είναι σιωπή...

Ενας καβγάς, η Λυσιστράτη και ο φόβος των τακουνιών

Το πρώτο sold-out των φετινών Επιδαυρίων πέτυχε ο Αριστοφάνης του Εθνικού το Σάββατο µε περίπου 10.000 προπωληµένα εισιτήρια - και 8.500-9.000 θεατές στην πρεµιέρα. Η παράσταση του Γιάννη Κακλέα µε τον Βασίλη Χαραλαµπόπουλο ως πρωταγωνιστή, είχε χειροκρότηµα, συγκίνηση, ψηλά τακούνια και πολλά... σουτιέν
Η σκηνή της Επιδαύρου φωτίζεται. Η µουσική ξεκινά. Ηµίγυµνα κορµιά, ανδρικά και γυναικεία, αγκαλιάζονται και χωρίζουν σε έναν παράξενο χορό… «Πολύ παλιά η φύση µας δεν ήταν αυτή που είναι σήµερα», ακούγεται. «Τα γένη των ανθρώπων ήταν τρία: το αρσενικό, το θηλυκό και το ανδρόγυνο, που είχε µεγάλη δύναµη και µεγάλη έπαρση. Οι ανδρόγυνοι τα έβαλαν µε τους θεούς και ο Δίας για να τους τιµωρήσει τους χώρισε στα δύο.

Εκτοτε ο άνθρωπος, απαρηγόρητος, ψάχνει να βρει το άλλο του µισό και ο µόνος που µπορεί να τη γιατρέψει την παλιά πληγή του είναι ο έρωτας». Ξαφνικά, ψηλά από το κοίλον του αρχαίου θεάτρου ακούγονται φωνές. Αναστάτωση. «Τι κάνεις, ρε συ; Ε; Τι κάνεις;», ακούγεται µια οργισµένη ανδρική φωνή. Ο άντρας ντυµένος µε µαύρο κοστούµι και γραβάτα σηκώνεται και µιλάει δυνατά σε µια γυναίκα (µε µαύρο φουστάνι). Το κοινό γύρω έχει ενοχληθεί πολύ. «Ασ’ την ήσυχη».

«Τι κάνεις, ρε;», «Δεν ντρέπεσαι, µ…;», «Ψευτόµαγκα», ακούγονται οργισµένες φωνές, πρώτα γύρω του και στη συνέχεια καλύπτουν όλο το πέταλο, ενώ εκείνος την τραβάει στα σκαλιά. «Πάµε να φύγουµε» της φωνάζει, τραβώντας την όλο και πιο άγρια.

«Ουουουου» βοά το κοινό. Κάποιοι σηκώνονται να τον εµποδίσουν. «Αίσχος», «Ντροπή σου». Τι κι αν το ζευγάρι έχει ήδη βρεθεί στη σκηνή. Το κοινό είναι εξοργισµένο. «Δεν υπάρχει Αστυνοµία να τον µαζέψει;», κραυγάζει κάποιος. «Ντροπή».

«Δεν σε φοβάµαι πια», φωνάζει εκείνη. «Θέλεις πόλεµο; Θα τον έχεις». Κάπου εκεί το συνειδητοποιούν όσοι αποδοκιµάζουν τον άντρα: είναι η συνέχεια της παράστασης. Εκείνη βγάζει το εσώρουχό της και το πετάει (στον Γιώργο Παπαγεωργίου, γιο της Φιλαρέτης Κοµνηνού, που µετά την παράσταση εξοµολογούνταν πως τα χρειάστηκε µε την αντίδραση του κοινού): «Πάρε κι αυτό για να µε θυµάσαι. Καλή διασκέδαση, µ…», λέει και φεύγει. Και η προηγούµενη οργή του κοινού ξεσπά σε ένα πολύ δυνατό χειροκρότηµα… Προκλητικά ξεκίνησε η «Λυσιστράτη» του Εθνικού Θεάτρου. Και µάλλον δραµατικά. Αλλωστε αυτό, το δραµατικό στοιχείο, φαίνεται πως ήθελε να κοµίσει στη νέα δική του ανάγνωση της αριστοφανικής κωµωδίας ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας. Καθώς ο καβγάς ακολουθεί, σε εµβόλιµα «σκετς», το κείµενο (σε απόδοση Κ.Χ. Μύρη). Φέρνοντας σκηνές από την – καθηµερινή; – µάχη των δύο φύλων στην κόντρα των γυναικών της αρχαίας Ελλάδας µε τους άνδρες και τον «εκβιασµό» τους µε σεξουαλική αποχή και µε την κατάληψη του ταµείου, ώστε να σταµατήσει ο πόλεµος.

Το έχει ξεκαθαρίσει από την αρχή ο σκηνοθέτης.

Βάζοντας το ανδρόγυνο στο παιχνίδι της «Λυσιστράτης». Και εξηγώντας το. Με τον χορό των ανδρών – του πολέµου και της εξουσίας, άλλοτε µε κοστούµια, άλλοτε µε φόρµες εργασίας, άλλοτε µε στολές αστυνοµικών – από τη µια, µε το γυναικείο να εµφανίζεται κάθε που ο Αριστοφάνης ανακεφαλαιώνει διδάγµατα – µε κοστούµια σε άσπρο µαύρο και... τούλι – και µε το ανδρόγυνο «πανταχού παρών» στη σκηνική δράση.

Κάρµεν Μιράντα
Αρχής γενοµένης από τη Λυσιστράτη (Βασίλης Χαραλαµπόπουλος). Πάνω στο παράξενο επικλινές σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη: ένα τµήµα οδοστρώµατος, υπόλευκο, µε διαχωριστική γραµµή, ένα λευκό περιπολικό στην «ανηφοριά», λευκά λάστιχα αυτοκινήτων, µια λευκή βέσπα και γύρω λευκά ποδήλατα, µπαούλα, µεταλλικά κρεβάτια, κιβώτια… Το κοινό χειροκρότησε θερµά την είσοδο της Λυσιστράτης. Με µια καπελαδούρα και φουρό από σατέν ασπρόµαυρα σουτιέν, σιθρού τούλι στην κοιλιά – µια ασπρόµαυρη Κάρµεν Μιράντα! Κι έπειτα ήρθε ντυµένη µε ροζ σουτιέν, στο φόρεµα, στο καπέλο, παντού, η πανύψηλη Κλεονίκη (Γιώργος Χρυσοστόµου). Και οι… άλλες.

Πολύχρωµες, προκλητικές, ένας στρατός από drag queens, όχι ακριβώς γυναίκες αλλά περφόρµερ, ανδρόγυνοι διασκεδαστές.

Με κάτι από κόµικς (έτσι δεν είχαµε πρωτογνωρίσει τον Γιάννη Κακλέα στον Τεχνοχώρο;) και κάτι από την αυστραλιανή ταινία «Πρισίλα, η βασίλισσα της ερήµου», των ‘90s.

Η µουσική του Σταύρου Γασπαράτου, σεµνά και υποβλητικά, από την ambient εισαγωγή της περνά στο πιο… trance της για να κορυφώσει στον ξεκαρδιστικό και πολυχειροκροτηµένο Ορκο (αποχής από το σεξ). Σε κάποια στιγµή γίνεται πιο «ροµαντική», υπογραµµίζοντας αλλά όχι σκεπάζοντας τη δράση και κυρίως τον αριστοφανικό λόγο. Τον οποίο είναι από τις λίγες φορές που ακούσαµε αρθρωµένο, δίχως – ευτυχώς! – τις εύκολες και κάποτε φτηνές προσθήκες «επιθεωρησιακών» στοιχείων (πολιτικά σχόλια, συνθήµατα δηµοφιλών διαφηµίσεων – όπως το 11888 – τσιτάτα από τραγούδια και ελληνικές ταινίες...) που πολύ «φοριούνται» τα τελευταία χρόνια στον Αριστοφάνη.

Μοναδική αναφορά στα πολιτικά, απευθείας από τον πάντα επίκαιρο Αριστοφάνη, ήταν στα µαθήµατα… οικιακών προς τον Πρόβουλο (Χρήστο Χατζηπαναγιώτη). Οταν του εξηγούν πως χτυπάνε το µαλλί µε τον κόπανο για να φύγουν τα αγκάθια, «να απαλλαγεί η χώρα από τους κλέφτες, τους πονηρούς και τις συµµορίες» (δυνατό χειροκρότηµα). Και πως απ’ αυτό το κουβάρι µαλλί – «κλωστές απ’ αυτής της πόλης το µαλλί είναι κι οι δικοί µας µετανάστες, ας µην το ξεχνάµε», λέει η Λυσιστράτη – απ’ αυτό το ανθρώπινο κουβάρι πρέπει οι πολιτικοί να υφάνουν ένα ζεστό παλτό για ΟΛΟ τον λαό, επιτέλους (ακόµη πιο δυνατό χειροκρότηµα και συγκίνηση). «Λαµπιντόλµπι σαράουντ»
Οσο για την επόµενη δράση, ούτε στον Χρησµό, ούτε στη Συµφιλίωση, αργότερα, ούτε στον Μύθο, η µουσική δεν έπλασε τραγούδια. Αφήνοντας πάντα τον λόγο να ακουστεί και µένοντας διακριτικά, αλλά καταλυτικά, στο φόντο. Αλλωστε τι µπορεί να προσθέσει κάποιος σε µια Λαµπιτώ (Λαέρτης Μαλκότσης)

µεταξύ Στάθη Ψάλτη και Τζούλιας µέσα στο υπερβολικό έως γκροτέσκο – όπως όλα όσα σχεδίασε η Ελένη Μανωλοπούλου – drag κοστούµι της («Λαµπιντόλµπι σαράουντ» όπως την αποκαλεί η Λυσιστράτη); Ή στην ντυµένη στα εκτυφλωτικά γαλάζια Γοργώ (Γιώργος Παπαγεωργίου) πάνω σε ποδήλατο, στην πανύψηλη Βοιωτή (Κωνσταντίνος Τσερκάκης)

και στη «µαζεµένη» συνοδό της (Κωνσταντίνος Μαραβέλιας) από τη Στενωπό Κορινθίας – «δεν το πιστεύω, το έχεις και σε small;» είναι η ατάκα της Λυσιστράτης – στην Αρχιδάµεια (Σταύρος Μαυρίδης) που έχει το «κολαράκι της νυχτερίδας». Ή τι να προσθέσει στη σκηνή κατά την οποία στο άκουσµα της αποχής από το σεξ εκσφενδονίζονται γυαλιστερές, πολύχρωµες ψηλοτάκουνες γόβες; Μόνον στην αφήγηση της Κλεονίκης η µουσική µπλέκεται χαριτωµένα µε ήχους από πιστολάκια µαλλιών, ψαλίδια και… ψεκασµούς.

«Ως γυναικείο φύλο, ξεκωλιάρικο, δικαίως µας ξεµπροστιάζουν στις τραγωδίες. Αυτό µας αξίζει:

πλυσταριό και νεροχύτης». Η ατάκα της Λυσιστράτης χειροκροτήθηκε πολύ, περισσότερο από τις αναφορές σε σεξουαλικά όργανα και πράξεις που συνήθως κερδίζουν πολύ χειροκρότηµα στα σύγχρονα ανεβάσµατα κωµωδιών.

ΙΝFΟ

«Λυσιστράτη» την Τετάρτη στο Θέατρο Βράχων (Βύρωνας), στις 30, 31/7 στην Κύπρο, 7/8 στη Σπάρτη, 20/8 στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων, 23/8 στο αρχαίο θέατρο Δίου, 26/8 στο Αττικό Αλσος, 29/8 στη Νέα Σµύρνη, 2/9 στο Ρωµαϊκό Ωδείο Πάτρας, 5/9 στην Ελευσίνα.

Ενα µωρό στο άσπρο σεντόνι...

Ο Βασίλης Χαραλαµπόπουλος

Ο Γιάννης Κακλέας, στο µεταξύ, θέλησε να αξιοποιήσει όσα µέσα µπορούσε να έχει στη διάθεσή του. Πέρα από την εµµονή στην επαναφορά του ζευγαριού που τσακώνεται (κάποια στιγµή δίνει τη θέση του στη Φαίη Κοκκινοπούλου και τον Χρήστο Μαλάκη), πέρα από το καλλίφωνο τραγούδι του Νίκου Καρδώνη και της Μαριάνθης Σοντάκη και τα χορευτικά – γυµνόστηθο στη Συµφιλίωση – που επανέρχονταν σαν µίνι διαλείµµατα (παρ’ ότι κάποιοι στις κερκίδες σχολίαζαν πως ήταν «παραπανίσια»…), χρησιµοποίησε και προβολές πάνω στο επικλινές σκηνικό: κλαδιά δέντρων, βαµµένα χείλη, πλύσιµο χεριών από το αίµα… Ακόµη και το µωρό της Μυρρίνης και του Κινησία το είδαµε σε προβολή πάνω στο λευκό σεντόνι που σήκωσε ο δεύτερος, για να πείσει τη συµβία του να γυρίσει στο σπίτι τους (και να το χειροκρότηµα).

Κινησίας, είπαµε. Εδώ έπεσε πολύ χειροκρότηµα. Στη σκηνή που ο Μάκης Παπαδηµητρίου (µέχρι εκείνη τη στιγµή ενσάρκωνε, ντυµένος ως drag queen, τη Μυρρίνη) εµφανίζεται στον ρόλο του «ξαναµµένου» συζύγου της µε ένα έντονο φαλλικό εξόγκωµα στο εσώρουχο – η σκηνοθεσία απέφυγε τους γιγαντιαίους φαλλούς που έχουµε δει σε άλλες παραστάσεις, προτιµώντας τα «εξογκώµατα» – και ζητά από τη Μυρρίνη (στον ρόλο πια η Ελένη Κοκκίδου) να του δοθεί. Για να επιδοθούν σε ένα προκαταρκτικό παιχνίδι ρόλων (σεξουαλικό role playing) µε εκείνη πότε ως υπηρέτρια, πότε ως γιατρό, πότε ως... Γκρέτα η σαδίστρια.

Πολύ και θερµότατο χειροκρότηµα πήρε και ο Πρόβουλος (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) στη σκηνή του. Τον οποίο οι drag queens της Λυσιστράτης έγδυσαν – όπως και τον Κινησία/Μυρρίνη – για να ντύσουν µε «ξεχαρβαλωµένο» φόρεµα από σατέν σουτιέν, καπέλο και στραβοπατηµένες κόκκινες γόβες, τις οποίες έσυρε νικηµένος πια, διακωµωδηµένος (και ως εξουσία), ως το κέντρο της σκηνής...
διαχειρίστηκε θαυµαστά τα πανύψηλα τακούνια της Λυσιστράτης – και µάλιστα στο επικλινές σκηνικό – από τα οποία, όπως εξοµολογούνταν τις προάλλες στα «ΝΕΑ», θα ήταν έκπληξη και θαύµα να µην πέσει: κατάφερε να περπατά µε τα πόδια σαν σε παρένθεση, µε κλίση προς τα µέσα και έκανε αυτή του τη «µαρκέ» στάση σήµα κατατεθέν της Λυσιστράτης, προκαλώντας γέλιο άµα τη εµφανίσει! «Εκανε το πρόβληµα προτέρηµα», σχολίαζε τον δηµοφιλή κωµικό παρέα νεαρών θεατών, βγαίνοντας από το θέατρο… Ενα ακόµη προτέρηµα ήταν η άρθρωσή του στον αριστοφανικό λόγο – όπως τουλάχιστον ακουγόταν στο σηµείο που καθόταν ο γράφων – µε εντυπωσιακή σαφήνεια.
Πανταχού παρούσα συγκίνηση

«Κάποια στιγµή προς το τέλος, µετά τη Συµφιλίωση, συγκινηθήκαµε πολύ», εκµυστηρευόταν µετά την παράσταση η Μαρία Τσιµά (από το ζευγάρι του δεύτερου χορικού, «Αέρα στα πανιά µας»). Κάτι που, όπως φάνηκε, το εισέπραξε το κοινό και το ανταπέδωσε µε εντυπωσιακή ησυχία και προσοχή και χειροκροτήµατα συγκίνησης προς το φινάλε. Οπως στο σηµείο που ο Χορός των Γυναικών ανάµεσα σε πολλά «σουµπιντουά, σουµπιντουά» τραγουδά: «Θα ’ρθει καιρός που θα µας λένε Λυσιµάχες / τέλος θα βάλουµε στων ανδρών τις διαµάχες».

Οµως, συγκινητική ήταν από την αρχή και η προσέλευση πολλών θεατών µε αναπηρικά αµαξίδια, που κάλυψαν σχεδόν ολόκληρο το χώρο µπροστά στην πρώτη σειρά των κερκίδων. Με εντυπωσιακή τάξη και µπήκαν και βγήκαν από το αρχαίο θέατρο, µε τη βοήθεια των ταξιθετριών.

Οπως εµφανής ήταν και η συγκίνηση στα καµαρίνια.

Κάποιοι επιµένουν πως διέκριναν δάκρυα συγκίνησης (και χαράς;) στα βαριά βαµµένα µάτια του Βασίλη Χαραλαµπόπουλου, ο οποίος είχε µόλις εισπράξει το βροντερό και παρατεταµένο χειροκρότηµα από το κοινό της πρεµιέρας, κατά τι περισσότερο από εκείνο για τον Πρόβουλο (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης), για τον Μάκη Παπαδηµητρίου (Κινησίας-Μυρρίνη) και για τον Γιώργο Χρυσοστόµου (Κλεονίκη).

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Μετά το χάος... «Αχαρνής»

Κυκλοφοριακό κοµφούζιο, ένα κατάµεστο θέατρο, διαµαρτυρίες για το κλειστό µικρόφωνο. Η αριστοφανική κωµωδία του ΚΘΒΕ έκανε επεισοδιακή πρεµιέρα στην έδρα του θεάτρου
«Απαπαπαπα παπα πόλεµος»... Η πρώτη ατάκα του Δικαιόπολι - Σταµάτη Κραουνάκη αρθρώθηκε από οδηγούς εκατοντάδων Ι.Χ., ταξί, µηχανών, µικρών λεωφορείων και από ταλαίπωρους πεζούς που αγνοούσαν το κείµενο αλλά βίωναν µία από τις πλέον δύσκολες αναβάσεις στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης λίγη ώρα πριν από την παράσταση («Αχαρνής» του ΚΘΒΕ).

Η Αστυνοµία έλειπε, η Τροχαία επίσης, ο δήµαρχος της Θεσσαλονίκης όµως ήταν παρών – ίσως για πρώτη φορά στη δηµαρχιακή καριέρα του πήγε σε θεατρική παράσταση –, προκαλώντας κοµφούζιο και στις ταξιθέτριες που για πρώτη φορά δεν είχαν πού να χωρέσουν στις πρώτες - επίσηµες, «φλεγόµενες» (από την αφόρητη ζέστη), τσιµεντένιες σειρές του θεάτρου µέλη του πρώην και του νυν Δ.Σ. – σε ειρηνική συνύπαρξη –, παραγοντίσκους της πόλης, µουσικόφιλους και θεατρόφιλους.

Το ΚΘΒΕ είχε χρόνια να δει τέτοιες πιένες (κόπηκαν περίπου 3.000 εισιτήρια ενώ οι θεατές ξεπέρασαν τους 3.500,

συµπεριλαµβανοµένων των προσκλήσεων που φειδωλά διατίθενται πλέον).

Οι ιδιοκτήτες συνεργείων αυτοκινήτων αλλάζουν από σήµερα διαλυµένους συµπλέκτες και δισκοπλατό σε Ι.Χ. που αγκοµαχούσαν στον πολύ ανηφορικό δρόµο να βρουν δίοδο, πρόσβαση στο θέατρο και θέση πάρκινγκ ανάµεσα στους δρόµους και τις δασικές εκτάσεις στο Σέιχ Σου.

Το µεγάλο «στοίχηµα» της παραγωγής του ΚΘΒΕ πάντως το κέρδισε – πέραν της ίδιας της κρατικής σκηνής που κατάφερε να βάλει και µερικά «ευρωτάλαντα» στο πάσχον ταµείο της – εκείνος που το ρισκάρισε: Ο Δικαιόπολις – ηθοποιός – Σταµάτης Κραουνάκης.

Ο οποίος παρά τις επιφυλάξεις πολλών, ίσως ακόµα και τις δικές του, κατάφερε και να υποκριθεί έντεχνα, και να αναπνεύσει σωστά, και να µπορέσει να κάνει τον αριστοφανικό - γεωργουσοπουλικό λόγο να ακουστεί σωστά, και να κινηθεί αδιάκοπα και θαυµαστά επί δύο σχεδόν ώρες στη σκηνή, και να ακολουθήσει τις οδηγίες του σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη, και ο ίδιος να είναι αριστοφανικός και διονυσιακός µαζί.

Εµπειρος σε ανάλογα τελετουργικά, παγανιστικά εγχειρήµατα ο σκηνοθέτης οδήγησε τον κολονέλο - Λάµαχο του Γρηγόρη Βαλτινού που ήταν αυτοσαρκαστικός και ηττηµένος, τον Αµφίθεο του νεαρού Δηµήτρη Κοντού, τον Μεγαρίτη του Κώστα Βουτσά, που αν και χαµηλόφωνος, ήταν συγκινητικός.

Σηµαντική στιγµή της παράστασης ήταν η παράβαση µε την παραδοχή της ήττας και την επίκληση των ποιητών («Χάσαµε πια αγάπες πατρίδες/ κατάρτια κουπιά/... Μα τι µας νοιάζει πια ποιος νικά... Καβάφης, Σολωµός, Αριστοφάνης, Κάλβος, Σικελιανός, Αναγνωστάκης). Με την ανάρτηση των πλακάτ - φωτογραφιών των Κολοκοτρώνη, Καβάφη, Καραϊσκάκη, Σεφέρη και του κεντρικού πλακάτ µε τον δολοφονηθέντα ειρηνιστή Γρηγόρη Λαµπράκη. «Οι ποιητές/ αυτοί να σχεδιάζουν το πλάνο της ανάπτυξης/ και τις τιµές στη Σοφοκλέους/ να ρυθµίζει η Αντιγόνη του Σοφοκλέους/ Ηρθε η ώρα να τους πούµε κατάµουτρα / Εδώ είναι των ποιητών η χώρα», ερµήνευε ο Χορός. Σε µουσική Κραουνάκη, πάνω σε γνωστούς µουσικούς δρόµους (δυο καρπούζια σε µια µασχάλη δεν χωράνε, λέει ο σοφός λαός).

«Πολύ καλή η προσπάθειά σας, αλλά... δεν ακούγεστε» τόλµησε να φωνάξει εκπροσωπώντας τους καθήµενους στο πάνω τµήµα του πετάλου του θεάτρου ένας από τους θεατές που είχαν αρχίσει άκοµψα να αποχωρούν, αδυνατώντας να ακούσουν τον µονόλογο του Μεγαρίτη - Κώστα Βουτσά (δεν λειτούργησε προς στιγµήν το µικρόφωνό του).

«Επιθεώρηση», «Μέτριο, λαϊκό, µουσικό θέατρο», «Εντυπωσιακός αλλά υπερβολικός ο Ευριπίδης - Μαρινέλλα του Γιάννη Σιαµσιάρη», «Προσπάθησε περισσότερο υποκριτικά ο Κραουνάκης και διεκπεραίωσε µουσικά αφήνοντας αξεπέραστο τον Σαββόπουλο» ήταν µερικά από τα σχόλια που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια µετά το εντυπωσιακό τέλος της δίωρης παράστασης.