Πέθανε σε ηλικία 82 ετών ο ηθοποιός και τραγουδιστής Έντι Φίσερ Ποπ ίνδαλμα των '50s

Ο γνωστός τραγουδιστής και ηθοποιός Εντι Φίσερ, πέθανε την Τετάρτη σε ηλικία 82 χρόνων στο σπίτι του στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, μετά από μετεγχειρητικές επιπλοκές.

Ο Φίσερ, εκτός από το υποκριτικό ή ερμηνευτικό του ταλέντο, έγινε επίσης γνωστός για τους πολλούς (συνολικά πέντε) γάμους του με διάφορες σταρ του Χόλιγουντ.

Το 1959 ο Φίσερ είχε εγκαταλείψει την πρώτη σύζυγο του, τη γνωστή ηθοποιό των μιούζικαλ Ντέμπι Ρέινολντς, για να γίνει ο τέταρτος από τους οκτώ συζύγους της Ελίζαμπεθ Τέιλορ.

Στη συνέχεια ο Φίσερ παντρεύτηκε για τρία χρόνια με την ηθοποιό και τραγουδίστρια Κόνι Στίβενς.

Η απαλή φωνή του Φίσερ έχει συνδεθεί αναπόσπαστα με την παρουσίαση των μουσικών ποπ τσαρτς της δεκαετίας του '50. Κάθε παρουσίαση ήταν και μια ακόμα μεγάλη του επιτυχία.

Επίσης, στη διάρκεια της δεκαετίας του '50, ήταν ο οικοδεσπότης επιτυχημένων μουσικών τηλεοπτικών εκπομπών και ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στο Χόλιγουντ που πάντα εντυπωσίαζε με τη νεανική του εμφάνιση σε διάφορους δεύτερους ρόλους.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟ ΚΙΛΚΙΣ «Κάντε τόπο στις κούκλες!»

Το κουκλοθέατρο και η παντοµίµα από όλο τον κόσµο έχουν την τιµητική τους από σήµερα σε µια µεγάλη γιορτή που έχει γίνει θεσµός για την πόλη
Η «Κουκλόπολη» είναι η µοναδική συναυλία κουκλοθέατρου στον κόσµο η οποία παρουσιάζει µε µαγικό τρόπο τραγούδια και χορούς από την Κορέα «ερµηνευµένους» από 40 διαφορετικές κούκλες. Ολα γίνονται µε ποικιλία κινήσεων σε κανονική σκηνή θεάτρου για µεγάλες κούκλες – σε αντίθεση µε τις «συνηθισµένες» µορφές κουκλοθέατρου.

Είναι ένα από τα σχήµατα που συµµετέχουν από απόψε στο Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου και Παντοµίµας του Κιλκίς που έφτασε φέτος στη 12η συνεχή διοργάνωσή του και έχει γίνει θεσµός για τη βορειοελλαδική πόλη µε ολοένα αυξανόµενο κοινό. Η διοργάνωση κατάφερε φέτος να ενταχθεί στα ΕΣΠΑ (µε 1.200.000 ευρώ εξασφαλίζοντας την οικονοµική στήριξη για την επόµενη εξαετία.

Στη φετινή διοργάνωση µετέχουν θίασοι από την Κορέα, τη Ρωσία, την Ισπανία, την Αυστρία (την παράσταση του µουσικοεικαστικού θεάτρου της Καρίν Σάφερ που βασίζεται στο έργο του Μόδεστου Μουζόργκσκι «Εικόνες από µια έκθεση» συνοδεύει στο πιάνο ο διεθνούς φήµης πιανίστας Γιώργος-Εµµανουήλ Λαζαρίδης), τη Γερµανία, τη Νορβηγία και την Ελλάδα.

Οι κορεάτικες κούκλες της κουκλόπολης Ηyundai στριφογυρίζουν, διασκορπίζονται αιωρούµενες και παίζουν τύµπανα µε ενεργητικότητα καθώς µια καταπληκτική κούκλα παίζει τον παραδοσιακό κορεάτικο αυλό κουνώντας κάθε δάχτυλό της ανάλογα µε τη µουσική. Οι κούκλες µπορούν να σηκώσουν αντικείµενα, να παίξουν µουσικά όργανα, ακόµα και να γδυθούν µε ιδιαίτερα ρεαλιστικές κινήσεις. Ιδιαιτερότητα, η ασιατική εφευρετικότητα: προκειµένου ο θίασος να αποδώσει την εκλεπτυσµένη κίνηση της µαριονέτας, εφηύρε µια συσκευή αποκλειστικά δικής της ευρεσιτεχνίας.

Τα της συσκευής αλλά και τις υπόλοιπες τεχνικές του κορεάτικου κουκλοθέατρου οι εµπνευστές και δηµιουργοί τους θα παρουσιάσουν σε τρεις συνολικά παραστάσεις αλλά και σε Μaster class στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου και Παντοµίµας Κιλκίς.

Οι παράλληλες εκδηλώσεις και δράσεις του φετινού φεστιβάλ περιλαµβάνουν τη δεύτερη Ελληνική Συνάντηση Νέων Κουκλοπαικτών, σεµινάριο για το κοινωνικό θέατρο, εργαστήρια για εκπαιδευτικούς και εµψυχωτές, εργαστήρια στα Δηµοτικά Σχολεία του Κιλκίς, Μaster class από τον κορεάτικο θίασο Ηyundai Ρuppet Τheatre, έκθεση µε κούκλες του «ιστορικού» για την Ελλάδα Κουκλοθέατρου Τιριτόµπα από τη Λάρισα (στη µνήµη των ιδρυτών και εµπνευστών του που χάθηκαν πρόωρα φέτος είναι αφιερωµένη όλη η διοργάνωση του Κιλκίς), αλλά και διηµερίδα για το κοινωνικό θέατρο.

Η ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ ΣΤΗ ΜΟΔΑ

Η Καραγκούνα είναι και πάλι σικ

Οι ελληνικές φορεσιές ανοίγουν διάλογο µε τη µόδα στην έκθεση της Ελληνοαµερικανικής Ενωσης, µε σχέδια από παραδοσιακές ενδυµασίες και δηµιουργίες σύγχρονων σχεδιαστών
Πώς φοριέται σήµερα µία παραδοσιακή πτυχωτή πουκαµίσα από τη φορεσιά της Σκύρου; Πώς το αµάνικο κοντογούνι της Ηπειρώτισσας µπορεί να φορεθεί µε µπότες πλατφόρµες και φαρδιά φούστα; Τέτοιες ερωτήσεις απασχολούν τα δηµιουργικά µυαλά από τον χώρο της µόδας που αναζητούν έµπνευση σε άλλους πολιτισµούς και άλλα µέρη. Αυτή η αναζήτηση συµβαίνει συχνά.

Και χαρακτηρίζει την τάση έθνικ που εµφανίζεται στις διεθνείς πασαρέλες και δείχνει ότι η σύγχρονη µόδα εµπνέεται από στοιχεία της ιστορίας των πολιτισµών. Σε αυτήν τη διεθνή τάση δήλωσε πρόσφατα «συµµετοχή» και η ελληνική παράδοση. Με τις αναφορές στην κρητική ενδυµασία της Σοφίας Κοκοσαλάκη, τις φουστανέλες στις συλλογές υψηλής ραπτικής του Ζαν Πολ Γκοτιέ, στα πολύχρωµα σύνολα βαλκανικής αισθητικής του Τζον Γκαλιάνο. Αυτή τη συνάντηση ελληνικής ενδυµατολογικής παράδοσης και σύγχρονης µόδας παρουσιάζει στην Αθήνα η έκθεση «Βeyond Dress». Πρωταγωνιστές, τα έγχρωµα σχέδια ελληνικών ενδυµασιών του σκιτσογράφου Γήση Παπαγεωργίου, οι δηµιουργίες των ξένων και των σύγχρονων ελλήνων σχεδιαστών.

Σύνολα του πρετ α πορτέ πολυτελείας απέναντι από τα σχέδια µε όλες τις λεπτοµέρειες ενδυµασιών της Μακεδονίας, της Θράκης, της Θεσσαλίας, της Ηπείρου και της νησιωτικής χώρας. Κι ανάµεσά τους κοµµάτια µε ελληνική υπογραφή από τις συλλογές των σχεδιαστών που συµµετείχαν στις πρόσφατες Εβδοµάδες Μόδας της Αθήνας. «Η έκθεση δεν ακολουθεί µία λαογραφική προσέγγιση, τη µουσειακή αντίληψη της χρονολογικής αντιπαράθεσης. Η ιδέα βασίζεται σε έναν σύγχρονο διάλογο των σχεδίων µε τη µόδα.

Κατά κάποιον τρόπο λειτουργούν σαν οπτική βιβλιοθήκη δείχνοντας πως γίνονται το έναυσµα σε σύγχρονους δηµιουργούς για να εµπνευσθούν και να αναδείξουν τις επιρροές της παράδοσης» λέει στα «ΝΕΑ» η ιστορικός µόδας Λυδία Καµίτση, η οποία ανέλαβε την επιµέλεια της έκθεσης «Βeyond Dress».

Ο χώρος της Ελληνοαµερικανικής Ενωσης θα λειτουργήσει ως σύγχρονη γκαλερί. Στην έκθεση παρουσιάζονται δηµιουργίες του Τζον Γκαλιάνο από τη δική του συλλογή πρετ α πορτέ και του Ζαν Πολ Γκοτιέ από τη συλλογή υψηλής ραπτικής του χειµώνα 2006 και του πρετ α πορτέ του χειµώνα 2010. Παράλληλα µε τα σχέδια του Γήση Παπαγεωργίου και τις ίδιες τις δηµιουργίες των ξένων σχεδιαστών – ανάµεσά τους και οι εγκατεστηµένοι στο εξωτερικό Σοφία Κοκοσαλάκη και Ιωάννης Γκία – θα προβάλλονται και βίντεο από τα σόου των συλλογών τους, δίνοντας περισσότερες οπτικές λεπτοµέρειες. Από την πλευρά της εγχώριας µόδας, οι σχεδιαστές Γιώργος Ελευθεριάδης, Θάνος Κυριακίδης, Αγγελος Μπράτης, Δηµήτρης Ντάσιος, Ορσαλία Παρθένη, Deux Ηommes, Μαρία Μάστορη - Φίλιπ Μότβαρι και ΜiRo προσφέρουν τα δικά τους κοµµάτια. Σύµφωνα µε την επιµελήτρια «οι έλληνες σχεδιαστές δεν έχουν άµεση σχέση µε την ελληνική φορεσιά και οι αναφορές τους περνούν µε αµυδρό τρόπο, καθώς η ελληνική παράδοση της χειροτεχνίας βρίσκεται µέσα τους κι εµφανίζεται µε τις λεπτοµέρειες στα µανίκια, τα κεντήµατα, τα στολίδια, το γιλέκο, τον όγκο ή τις πτυχές στα ρούχα τους».

Απόκρυψη - αποκάλυψη
Η Λυδία Καµίτση εξηγεί ότι η ενδυµασία είναι ένα παιχνίδι απόκρυψης - αποκάλυψης.

Από τις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισµού µέχρι και σήµερα το ένδυµα λειτουργεί ως πολυσήµαντος επικοινωνιακός κώδικας για το πρόσωπο που το φορά. Το ρούχο καλύπτει το σώµα, ενώ την ίδια στιγµή αποτελεί στοιχείο εξωτερικού καλλωπισµού ή µαρτυρία στοιχείων της ταυτότητάς µας.

Ο χειµώνας του 2009, κατά την αισθητική άποψη του Τζον Γκαλιάνο, είχε στοιχεία από την παραδοσιακή βαλκανική χειροτεχνία. Ανάµεσα στις ζώνες µε τις πόρπες και τα κρύσταλλα Swarovski, τα στιβάλια - στιλέτο µε τα σέξι πον πον, τις βελούδινες κεντητές φούστες και τα πανωφόρια πρόβαλλαν τα δάνεια από τις βορειοελλαδίτικες παραδοσιακές φορεσιές. Ετσι οι αγέρωχες Καραγκούνες, µε το άγγιγµα Γκαλιάνο έγιναν µούσες του Βalkan chic.

«Ο Γκοτιέ είναι φιλέλληνας. Εχει σχέσεις µε την Ελλάδα, την επισκέπτεται συχνά, την αγαπά, την ανακαλύπτει. Αυτήν την οικειότητα µε το ελληνικό στοιχείο τη χρησιµοποιεί συχνά στις συλλογές του. Ο Τζον Γκαλιάνο έχει άλλη αφετηρία καθώς τον χαρακτηρίζει η έρευνα που κάνει αναζητώντας στοιχεία σε διαφορετικές εποχές και πολιτισµούς. Ετσι, αναζητώντας ιδέες για τη συλλογή του για τον χειµώνα του 2009, το µάτι του έπεσε στις ελληνικές φορεσιές όταν επισκέφθηκε το παράρτηµα του Λυκείου Ελληνίδων στο Λονδίνο. Του έκαναν εντύπωση, αναζήτησε βιβλιογραφία, οι συνεργάτες του ήρθαν σε επαφή µαζί µου και τους συνέστησα τα λευκώµατα µε τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη» λέει η Λυδία Καµίτση, λύνοντας τον γρίφο του για το δροµολόγιο της ελληνικής φορεσιάς στις διεθνείς πασαρέλες. «Το ενδιαφέρον είναι ότι το στάιλινγκ σε αυτούς τους σχεδιαστές δεν δείχνει πώς γίνεται µοντέρνα η φορεσιά, αλλά πώς δηµιουργούν µία νέα σιλουέτα αξιοποιώντας λεπτοµέρειες που τους εντυπωσίασαν».

Η επιµελήτρια της έκθεσης, η οποία µεγάλωσε στην Ελλάδα και από το 1978 ζει στη Γαλλία όπου διδάσκει στο Τµήµα Ανθρωπολογία της Τέχνης στο Πανεπιστήµιο της Σορβόννης, ερευνά την εξέλιξη της µόδας κοινωνιολογικά. Δίνει τη δική της εξήγηση στο φαινόµενο των έθνικ επιδράσεων στη δουλειά των σύγχρονων σχεδιαστών.

«Είναι δύσκολο κάθε χρόνο να επινοείς κάτι καινούργιο. Η τελευταία αισθητική επανάσταση που προήλθε από τη µόδα έγινε τη δεκαετία του ‘60. Τότε που η µόδα άρχισε να προσέχει τον τρόπο ζωής της νεολαίας, που εµφανίστηκε το µίνι και το παντελόνι και τα σορτς άρχισαν να φοριούνται από τις γυναίκες. Ηταν η εποχή που όλες οι καλλιτεχνικές οµάδες κοίταζαν µπροστά, προς το µέλλον. Ηταν µία διεθνής τάση, την οποία ακολούθησε και η µόδα. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, από τη δεκαετία του ‘80 τα µέσα ενηµέρωσης και το Ιντερνετ επιτρέπουν την άµεση πρόσβαση στην αισθητική, ιστορική, κοινωνιολογική προσέγγιση κι έτσι ο σχεδιαστής κάνει ένα µείγµα από διαφορετικά στοιχεία. Η µόδα όπως δηµιουργείται σήµερα µοιάζει µε την παραγωγή της µουσικής. Οπως δεν υπάρχει πρωτότυπη µουσική σύνθεση κι έχουµε το sampling µουσικών κοµµατιών, έτσι αντίστοιχα δείγµατα από µείξεις µάς παρουσιάζουν και οι σχεδιαστές».

«Μοιάζει µε γλυπτό»
Για την έκθεση «Βeyond Dress Codes» γράφουν και οι «Νew Υork Τimes». Αναφέρονται στην επικείµενη έκδοση του λευκώµατος του Γήση Παπαγεωργίου µε τα 520 ολοκληρωµένα και τεκµηριωµένα σχέδια των ελληνικών παραδοσιακών ενδυµασιών για τα οποία άντλησε πληροφορίες από την ιδιωτική συλλογή του λαογράφου Ανδρέα Παπαγεωργίου στη Λίµνη Ευβοίας.

ΙΝFΟ

«Βeyond Dress» στην Ελληνοαµερικανική Ενωση, Μασσαλίας 22, Κολωνάκι.
Εγκαίνια τη Δευτέρα 27/9 στις 20.30, τηλ. 210-3680.052

Φουστανέλα α λα Γκοτιέ

Η φουστανέλα ενέπνευσε τον Jean Ρaul Gaultier για τη φετινή χειµωνιάτικη συλλογή του. Η φουστανέλα πριν γίνει στολή της Ανακτορικής Φρουράς υπήρξε η εθνική ενδυµασία των Αρβανιτάδων, διευκρινίζει ο Ηλίας Πετρόπουλος στη µελέτη του «Η φουστανέλα» (εκδ. Νεφέλη) που τη θεωρεί ενδυµατολογικό, λαογραφικό και ιστορικό γεγονός. Κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, αποτελούσε την κυρίαρχη ενδυµασία της Ρούµελης και της Πελοποννήσου και ήταν µέσο επίδειξης. Μέχρι σήµερα η φουστανέλα είναι το κοµµάτι από τις παραδοσιακές φορεσιές που εµπνέει έλληνες και ξένους σχεδιαστές και την εντάσσουν µε το δικό τους στυλ στις συλλογές τους


Της Εφης Φαλίδα 

ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ ΝΑΝΟΣ ( ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ )

Στίχοι: Σοφία Αθανασιάδου
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Η γλώσσα που μου δώσατε μελώδισε στο στόμα,
ροδόσταμο που άνθισε στο πατρικό μου χώμα,
θαλασσινή η αύρα της, βουνίσια η πνοή της,
τον κόσμο όλο γύρισε, αλάργεψ' η φωνή της.

Η ανατολή τη λάτρεψε, η δύση την καρπώθει,
πόθο γλυκό ζωντάνεψε σ' αυτόν που τη ζυγώθει,
αθανασία γνώρισε στα έργα των ανθρώπων,
φεγγάριασε τη σκοτεινιά ξένων λαών και τόπων.

Γλώσσα μου μυριολάλητη πώς να σε ασημώσω
που 'σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώσω,
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώσω,
και αργυρούς θνητούς να βρω, τη γλώσσα ν' αρματώσω.

Αίσωπος, Όμηρος, Θαλλής, Ηρόδοτος κι Αισχίνης,
Σόλων, Σωκράτης, Σοφοκλής, Καβάφης κι Ευριπίδης,
Πίνδαρος, Πλάτων, Πλήθωνας, Κάλβος και Καζαντζάκης,
Ερατοσθένης, Ηράκλειτος, Σεφέρης, Καρυωτάκης,
Γκάτσος, Ελύτης, Αξελός, Παπαδιαμάντης, Ζέη
Αναγνωστάκης, Κούμας, Κουν, Μάτεσης, Ωριγένης,
Σικελιανός και Παλαμάς, Γαζής κι Αριστοτέλης,
Παπαντωνίου, Γιανναράς, Βρεττάκος, Καμπανέλλης,
Μαβίλλης, Σεβαστίκογλου, Ξενόπουλος, Διογένης,
και Μυριβίλης, Πιττακός, Δροσίνης, Δημοσθένης,
Επίκουρος, Ησίοδος, Γρυπάρης Καββαδίας,
Αναξαγόρας, Αρίσταρχος, Βενέζης και Βοργίας.

Η γλώσσα που μας δώσατε σμίλεψε το σκαρί μας,
το νου με γνώση μπόλιασε, πότισε την ψυχή μας,
μάγεψε πλάνητες πολλούς, ξελόγιασε την πέννα,
γένος και γης μπερδεύτηκαν, με μιας γενήκαν ένα.

Χαλάλι ήταν οι φθόγγοι της, θέριεψαν μύριες λέξεις,
οι λέξεις έβγαλαν φτερά και γέννησαν τις σκέψεις,
το γόνυ εκράτησαν ορθό στης λευτεριάς το τάμα,
γλωσσολαλιά Ελληνική, της οικουμένης θάμα.

Γλώσσα μου μυριολάλητη μην θαρρείς σε προδώσω,
μην τάχα σε απαρνηθώ, σ' άλλα καλά να ενδώσω,
λαλιά μου, εσύ, πεντάμορφη, πάντα θα σε χρυσώνω,
που 'σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώνω,
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώνω
και τους χρυσούς θνητούς να πω, την γλώσσα ν' αρματώνω.

Ρίτσος, Τερζάκης, Κοραής, Κορνάρος, Πρωταγόρας,
Ψυχάρης, Τσίρκας, Συκουτρής, Χρυσολωράς, και Ρώτας,
Αριστοφάνης, Βάρναλης, Βιζυηνός, Χορτάτσης
και Μακρυγιάννης, Σολωμός, Ρήγας και Σαμαράκης,
Αυγέρης, Ουράνης Μαρκοράς, και Ισοκράτης, Θέσπις,
Ψαθάς και Χριστιανόπουλος, Μουσούρος, Προβελέγγης,
και Θουκυδίδης, Μένανδρος, Δελμούζος, Καρκαβίτσας,
Χ(ε)ίλων, Ροΐδης, Λάσκαρης, Χάκκας, Χατζής, Σκαρίμπας,
Εμπεδοκλής και Πλούταρχος, Κύρος, Πανοπολίτης,
Κόραξ, Βοργίας, Βουτυράς, Σουρής, Βαλαωρίτης,
Ιορδανίδου, Αρβελέρ, Σαπφώ και Αλεξίου,
η Πολυδούρη, η Μιλλιέξ, Δέλτα και Σωτηρίου,
και Ιπποκράτης, Ξενοφών, Πολίτης, Εφταλιώτης,
Αισχύλος, Αινησίδημος, Λυσίας, Μπαμπινιώτης.

Ποίημα του Σεφέρη, που έγινε τραγούδι από τον Πασχαλίδη..

Αφήγηση-Μιλτος Πασχαλιδης

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ

Απέρριψαν και πάλι την αίτηση χάριτος του δολοφόνου του Τζον Λένον Η Γιόκο Ονο επισήμαινε πως ο δολοφόνος αποτελεί απειλή για την ίδια και τους δυο γιους του Λένον

Τρεις μήνες πριν από την 30ή επέτειο της δολοφονίας του Τζον Λένον, οι δικαστικές αρχές της Νέας Υόρκης απέρριψαν για έκτη φορά την αίτηση χάριτος του δολοφόνου του Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν.
Η Επιτροπή Απονομής Χάριτος της πολιτείας της Νέας Υόρκης απέρριψε την αίτηση του Τσάπμαν, επικαλούμενη «ανησυχίες για την αδιαφορία (του Τσάπμαν) απέναντι στους κανόνες της κοινωνίας και στην ιερότητα της ανθρώπινης ζωής».
Σύμφωνα με την εφημερίδα New York Daily News, η τριμελής επιτροπή έλαβε 75 επιστολές κατά της απελευθέρωσης του Τσάπμαν, ανάμεσα στις οποιες ήταν και μια της χήρας του Λένον Γιόκο Ονο, η οποία επισήμαινε πως ο άνθρωπος αυτός αποτελεί απειλή για την ίδια, τους δυο γιους του Λένον, για τον κόσμο, αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο 55χρονος Τσάπμαν έχει καταδικαστεί σε ισόβια για τη δολοφονία του Λένον, τον οποίο πυροβόλησε τέσσερις φορές στην πλάτη έξω από το σπίτι του στη Νέα Υόρκη, στις 8 Δεκεμβρίου του 1980.
Ο Τσάπμαν, που είναι παντρεμένος, εκτίει την ποινή του στη φυλακή υψίστης ασφαλείας Άτικα. Έχει δικαίωμα να ξανακάνει αίτηση το 2012.

Η Ανθρωπολογία ψήφισε υπέρ του βασιλιά Φιλίππου

Ανθρωπολογική έρευνα στα οστά που βρέθηκαν στον βασιλικό τάφο επιβεβαιώνει πως ήταν θαµµένος ο πατέρας και όχι ο ετεροθαλής αδελφός του Μεγάλου Αλεξάνδρου Αρριδαίος  αποκλείοντας άλλη θεωρία
Νέα επιχειρήµατα φέρνουν στο φως ανθρωπολόγοι, αντίθετα µε θεωρία που θέλει στη Μεγάλη Τούµπα της Βεργίνας να είναι θαµµένος ο Φίλιππος Γ ο Αρριδαίος, γιος του Φιλίππου Β και ετεροθαλής αδελφός του Αλεξάνδρου και όχι ο ίδιος ο µακεδόνας βασιλέας.

«Δεν πιστεύουµε πως η κατάσταση των οστών και οι συνθήκες ενταφιασµού ταιριάζουν µε τις περιγραφές για την ταφή του Αρριδαίου, της συζύγου και της πεθεράς του», κατέληξε ύστερα από έρευνα ο δρ Τζόναθαν Μασγκρέιβ του Πανεπιστηµίου του Μπρίστολ, στο Κέντρο Συγκριτικής και Κλινικής Ανατοµίας. Και υποστηρίζει σε δηµοσίευσή του στη διεθνή ιατρική επιθεώρηση «Ιnternational Journal of Μedical Sciences» πως τα σκελετικά ευρήµατα στον τάφο που ανέσκαψε ο Μανόλης Ανδρόνικος δεν συνδυάζονται µε τις ιστορικές πηγές που αναφέρονται στη ζωή, τον θάνατο και την ταφή του Αρριδαίου.

Το κρανίο που βρέθηκε στον τάφο ανήκει σε άνδρα και φέρει κάταγµα στο δεξί ζυγωµατικό οστό και ασυµµετρία στο δεξί τοίχωµα της γναθικής κοιλότητας. Σύµφωνα µε τις πηγές, ο Φίλιππος Β έχασε το µάτι του κατά τη διάρκεια µάχης το 354 π.Χ., τραύµα που έχει σχέση µε τα ευρήµατα στον σκελετό.

Το χρώµα και οι γραµµές των οστών δείχνουν πως είχαν σάρκα πάνω τους όταν κάηκαν  εξ ου και είναι πράσινα  και πως η σάρκα δεν είχε αποσυντεθεί από την ταφή. Ο Αρριδαίος δολοφονήθηκε το φθινόπωρο του 317 π.Χ. Η σορός του, υποστηρίζουν µερικοί, ξεθάφτηκε και ξαναθάφτηκε τέσσερις έως 17 µήνες αργότερα. Η ύπαρξη ταφικής πυράς ωστόσο αποδεικνύει πως οι σοροί αποτεφρώθηκαν στη Βεργίνα. Δεδοµένου δε ότι τα αρχαία ταφικά έθιµα δεν επέτρεπαν στους ζωντανούς να έχουν απευθείας επαφή µε ένα σώµα σε αποσύνθεση, ο Αρριδαίος δεν θα είχε εκταφεί, µετακινηθεί και να έχει αποτεφρωθεί, αφήνοντας ένα πράσινο χρώµα στα οστά.

Ενα ακόµη στοιχείο που δεν επιβεβαιώνει τη θεωρία περί Αρριδαίου είναι το γεγονός πως οι πηγές αναφέρουν ότι τάφηκε µε τη σύζυγό του Ευριδίκη και τη µητέρα της Κύννα. Ωστόσο ο εν λόγω τάφος περιείχε µόνο δύο σορούς. Η γυναίκα δε εκτιµάται πως όταν πέθανε ήταν µεταξύ 20 και 30 ετών, ενώ η Ευριδίκη δεν πρέπει να ήταν πάνω από 19 ετών.


Δεν αµφισβητείται ο Μ. Ανδρόνικος

«Ο καθηγητής Τζόναθαν Μασγκρέιβ επανέρχεται µε τις απόψεις του ότι τα οστά τα οποία βρέθηκαν καµένα στον τάφο της Βεργίνας πρέπει να προσγραφούν στον Φίλιππο Β», δήλωσε χτες στα «ΝΕΑ» η µαθήτρια του ανασκαφέα της Βεργίνας Μανόλη Ανδρόνικου και καθηγήτρια Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης, Στέλλα Δρούγου. «Ως αρχαιολόγος δεν µπορώ να ελέγξω τα ανθρωπολογικά στοιχεία. Μου είναι γνωστή η άποψη του καθηγητή. Ωστόσο από την αρχαιολογική πλευρά ισχύει ό,τι έχουµε κατά καιρούς διατυπώσει και πιστεύουµε ότι ο µεγάλος τάφος ανήκει στον Φίλιππο Β.